به گزارش پایگاه خبری اکونوآوری، عبدالحسن بهرامی، رئیس مراکز راهبری ستادهای توسعه اقتصاد دانش‌بنیان معاونت علمی، با اشاره به تحول اینوتکس در سال‌های اخیر اظهار کرد: این رویداد از یک نمایشگاه صرفاً فناورانه فاصله گرفته و به یک سکوی تعامل میان شرکت‌های دانش‌بنیان، سرمایه‌گذاران، صنایع، نهادهای سیاست‌گذار، شتاب‌دهنده‌ها و سایر بازیگران زیست‌بوم نوآوری تبدیل شده است.
وی افزود: این تحول با جهت‌گیری و پارادایم جدید معاونت علمی که بر اقتصاد دانش‌بنیان و اثرگذاری فناوری در اقتصاد تأکید دارد، هم‌راستا است.
بهرامی ادامه داد: با این حال، اگر بخواهیم اینوتکس را با معیار «نیاز واقعی زیست‌بوم» ارزیابی کنیم، هنوز یک گام مهم باقی مانده و آن حرکت بیش از گذشته از «نمایش فناوری» به سمت «حل مسئله و معامله فناوری» است.
رئیس مراکز راهبری ستادهای توسعه اقتصاد دانش‌بنیان معاونت علمی تصریح کرد: نیاز امروز شرکت‌های دانش‌بنیان صرفاً دیده‌شدن نیست؛ آنها به مشتری، بازار، تأمین مالی، دسترسی به زنجیره تأمین صنایع بزرگ، استاندارد، مجوز، صادرات و قراردادهای پایدار نیاز دارند.
وی اضافه کرد: از طرف دیگر، صنایع نیز بیش از آنکه به معرفی صدها محصول نیاز داشته باشند، به راهکارهایی برای کاهش هزینه، افزایش بهره‌وری، بومی‌سازی فناوری‌های راهبردی و حل چالش‌های فناورانه خود نیاز دارند.
بهرامی گفت: بنابراین می‌توان گفت اینوتکس ظرفیت بالایی برای پاسخ‌گویی به نیازهای زیست‌بوم دارد، اما موفقیت نهایی آن باید با شاخص‌هایی مانند تعداد و ارزش قراردادهای فناورانه، سرمایه‌گذاری‌های شکل‌گرفته، همکاری‌های صنعتی، ورود محصولات به بازار و حل مسائل واقعی صنایع و نه صرفاً تعداد شرکت‌کنندگان و بازدیدکنندگان، سنجیده شود.
حرکت از شرکت‌محوری به مسئله‌محوری
وی درباره پارادایم جدید معاونت علمی اظهار کرد: در این پارادایم، مأموریت مرکز راهبری ستادهای توسعه اقتصاد دانش‌بنیان را می‌توان حرکت از «شرکت‌محوری» به «مسئله‌محوری و زنجیره‌محوری» دانست؛ یعنی ابتدا باید مسائل و گلوگاه‌های مهم هر صنعت شناسایی و سپس ظرفیت شرکت‌های دانش‌بنیان برای حل آن مسائل سازمان‌دهی شود.
رئیس مراکز راهبری ستادهای توسعه اقتصاد دانش‌بنیان معاونت علمی افزود: در این چارچوب، چند اقدام اهمیت ویژه دارد؛ نخست، شناسایی گلوگاه‌های فناورانه صنایع. باید مشخص شود در هر زنجیره ارزش، چه فناوری‌ها، تجهیزات، مواد، خدمات و فرایندهایی بیشترین ارزش اقتصادی یا بیشترین وابستگی خارجی را ایجاد می‌کنند و سپس شرکت‌های توانمند داخلی برای حل این گلوگاه‌ها شناسایی شوند.
وی دومین اقدام را اتصال نظام‌مند شرکت‌های دانش‌بنیان به صنایع بزرگ و پیشران عنوان کرد و گفت: یکی از مسائل قدیمی زیست‌بوم این بوده که شرکت دانش‌بنیان محصول دارد، اما به بازار صنعتی دسترسی ندارد. مرکز می‌تواند نقش «واسطه توسعه‌ای» را ایفا کند؛ یعنی مسئله صنعت را به زبان فناورانه تبدیل و ظرفیت شرکت‌ها را به نیاز واقعی صنعت متصل کند.
بهرامی ادامه داد: سومین اقدام، تمرکز بر توسعه محصول تا مرحله بازار است. صرف تولید نمونه اولیه کافی نیست و باید زنجیره‌ای از توسعه فناوری، اعتبارسنجی، استاندارد، تولید صنعتی، تأمین مالی، خرید نخست و توسعه بازار در کنار هم دیده شود.
وی چهارمین اقدام را ایجاد تقاضای فناورانه دانست و گفت: اگر قرار است فناوری به ارزش اقتصادی تبدیل شود، سیاست‌گذاری نباید فقط بر سمت عرضه متمرکز باشد و باید برای صنایع نیز مشوق‌هایی ایجاد شود.
اینوتکس؛ بستری برای کاهش هزینه جست‌وجو و ایجاد اعتماد
رئیس مراکز راهبری توسعه اقتصاد دانش‌بنیان معاونت علمی با اشاره به یکی دیگر از کارکردهای رویدادهایی مانند اینوتکس اظهار کرد: این رویدادها در زیست‌بوم نوآوری یک کارکرد بسیار مهم دارند که شاید در نگاه اول کمتر دیده شود و آن کاهش هزینه جست‌وجو و ایجاد اعتماد میان بازیگران مختلف است.
وی توضیح داد: یک شرکت دانش‌بنیان ممکن است فناوری مناسبی داشته باشد، اما نداند کدام صنعت به آن نیاز دارد. یک صنعت نیز ممکن است مسئله مشخصی داشته باشد، اما از وجود راهکار فناورانه مناسب در کشور مطلع نباشد. سرمایه‌گذار هم ممکن است به دنبال یک فرصت فناورانه باشد.
بهرامی تأکید کرد: از این منظر، رویدادهایی مانند اینوتکس می‌توانند زمینه آشنایی و ارتباط میان این بازیگران را فراهم کنند و مسیر تبدیل ظرفیت‌های فناورانه به همکاری، قرارداد، سرمایه‌گذاری و ارزش اقتصادی را کوتاه‌تر کنند.
/
