به گزارش پایگاه خبری اکونوآوری، «طراحی و ساخت جوهر زیستی جدید بر پایه ماتریکس خارج سلولی بیضه/ ژلاتین متاآکریلات جهت تکثیر و تمایز سلولهای اسپرماتوگونی انسان در سیستم کشت سهبعدی پرینتشده» عنوان رساله دکتری حسین عینی است که با راهنمایی سید مرتضی کروجی در دانشگاه علوم پزشکی ایران و با حمایت بنیاد ملی علم ایران انجام شد.
حسین عینی درباره ضرورت اجرای این طرح بیان کرد: با افزایش شیوع سرطان در جوامع و گسترش استفاده از روشهایی مانند شیمیدرمانی و پرتودرمانی، شمار بیمارانی که با اختلالات باروری مواجه شدند، روندی صعودی پیدا کرد. براساس آمارهای جهانی، سالانه میلیونها نفر درگیر سرطان میشوند و یکی از مهمترین چالشهای پس از درمان، آسیب به عملکرد تولیدمثلی و بروز ناباروری است. وی خاطرنشان کرد: اگرچه ذخیرهسازی اسپرم بالغ بهعنوان نخستین راهکار حفظ باروری شناخته میشود، این روش تنها برای مردان بالغ کاربرد دارد و کودکان پیش از بلوغ از این امکان بیبهرهاند.
وی افزود: در کودکان پسر، درمانهای سرطان یا برخی اختلالات ژنتیکی مانند سندروم کلاینفلتر میتواند منجر به از بین رفتن تدریجی سلولهای بنیادی بیضه شود و در نهایت ناباروری دائمی ایجاد کند. از اینرو توسعه راهکارهای نوین برای حفظ و بازسازی توان باروری در این بیماران ضروری بود.
این پژوهشگر توضیح داد: در این مطالعه، تکثیر و تمایز سلولهای اسپرماتوگونی انسانی که جداسازی شده بودند، بر روی داربست هیبریدی پرینتشده حاصل از ماتریکس خارج سلولی بافت بیضه انسان و ژلاتین متاآکریلات بررسی شد. طراحی و ساخت این جوهر زیستی جدید امکان ایجاد محیط کشت سهبعدی نزدیک به شرایط طبیعی بافت بیضه را فراهم کرد و بستر مناسبی برای رشد و تمایز سلولها به وجود آورد.
عینی اظهار داشت: نتایج پژوهش نشان داد بهبود روند تمایز و تولید سلولهای تمایزیافته از سلولهای بنیادی اسپرماتوگونی امکانپذیر شد و گامی مؤثر در جهت توسعه مفهوم «بیضه مصنوعی» با عملکرد مشابه بافت طبیعی برداشته شد. این دستاورد میتواند زمینهساز بازسازی یا تقویت عملکرد اندامهای درگیر در تولید گامت باشد.
وی در پایان عنوان کرد: پس از تأیید کارایی این سیستم کشت سهبعدی، امکان استفاده از آن بهعنوان یک محصول کاربردی در درمان ناباروری مردان فراهم میشود و میتواند منبعی ارزشمند برای حفظ باروری در کودکان مبتلا به سرطان و سایر بیماران نابارور باشد.
