به گزارش پایگاه خبری اکونوآوری، علیرضا اکبرزاده، عضو هیئت علمی گروه مکانیک دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه فردوسی مشهد و برگزیده طرح شتاب بنیاد ملی نخبگان، در پانزدهمین همایش ملی نخبگان با شعار «آیین میثاق نخبگان با ایران فردا» با تشریح تجربه فعالیت حرفه‌ای و دانشگاهی خود در ایران و آمریکا، بر اهمیت کار تیمی، هدف‌گذاری مشترک، حمایت از نوآوری و تبدیل دستاوردهای پژوهشی به محصولات کاربردی تأکید کرد.
اکبرزاده با اشاره به تجربه فعالیت خود در شرکت‌های فناوری آمریکا، یکی از مهم‌ترین درس‌های این دوران را اهمیت تیم‌های کوچک و متمرکز دانست و گفت: داشتن هدف روشن، تیم متعهد و فرصت آزمون ایده‌ها می‌تواند زمینه تبدیل سریع‌تر ایده به محصول را فراهم کند.
او چهار مؤلفه «توان انجام کارهای بزرگ»، «کار تیمی»، «هدف شفاف و مشترک» و «استمرار در نوآوری» را از مهم‌ترین درس‌های تجربه حرفه‌ای خود عنوان کرد و افزود: برای نوآوری باید به تیم‌ها فرصت داد ایده‌هایشان را آزمایش کنند و از شکست‌های احتمالی یاد بگیرند.
پژوهش نباید در مقاله متوقف شود
عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی مشهد با اشاره به تجربه فعالیت‌های پژوهشی خود اظهار کرد: انتشار مقاله به‌تنهایی نمی‌تواند معیار کافی برای ارزش‌آفرینی پژوهش باشد و پژوهش دانشگاهی زمانی ارزش واقعی پیدا می‌کند که بتواند به حل یک مسئله واقعی و تولید محصول یا خدمت منجر شود.
او با اشاره به پروژه طراحی ربات مارمانند مبتنی بر هوش مصنوعی عنوان کرد: این پروژه از نظر علمی دستاوردهای قابل توجهی داشت، اما در آن مقطع کاربرد عملی و اقتصادی مشخصی نداشت. همین تجربه، به گفته اکبرزاده، نگاه او را به سمت پژوهش‌های مسئله‌محور و کاربردی‌تر سوق داد.
اکبرزاده افزود: در ادامه، با همکاری اعضای گروه برق دانشگاه فردوسی مشهد، طراحی و ساخت ربات‌هایی با هدف کاربردی‌تر دنبال شد و برخی از محصولات این مجموعه در صنعت و حوزه توانبخشی مورد استفاده قرار گرفتند.
اکبرزاده درباره فعالیت‌های کنونی مجموعه پژوهشی خود در دانشگاه فردوسی مشهد گفت: این مجموعه با مشارکت استادان، پژوهشگران و دانشجویان رشته‌های مختلف شکل گرفته و بیش از ۱۲ عضو هیئت علمی، ۱۲ دانشجوی دکترا، ۱۳ دانشجوی کارشناسی ارشد و تعدادی دانشجوی کارشناسی رشته‌های مهندسی و پزشکی در آن همکاری دارند.
به گفته او، جامعه فعال این مجموعه بیش از ۳۰۰ نفر است و هدف اصلی آن ایجاد توان طراحی، ساخت و توسعه محصول از مرحله شکل‌گیری ایده تا رسیدن به نمونه واقعی و محصول نهایی است. وی همچنین از برنامه این مجموعه برای توسعه محصولاتی با سطوح بالاتر آمادگی فناوری (TRL) در دو سال آینده خبر داد.
همکاری دانشگاه و صنعت نیازمند پذیرش ریسک است
اکبرزاده محدودیت بودجه پژوهشی و انتظار برخی صنایع برای دریافت سریع خروجی را از چالش‌های همکاری دانشگاه و صنعت دانست و گفت: توسعه یک محصول پژوهشی به زمان، آزمون و اصلاح نیاز دارد.
او با اشاره به ظرفیت ماده ۱۳ قانون جهش تولید دانش‌بنیان و اعتبار مالیاتی تحقیق و توسعه، این سازوکار را یکی از مسیرهای تقویت همکاری میان دانشگاه و صنعت دانست و بر ضرورت ساده‌تر و شفاف‌تر شدن روند استفاده از این ظرفیت‌ها تأکید کرد.
این عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی مشهد همچنین پیشنهاد کرد: بخشی از ریسک پروژه‌هایی که برای نخستین بار در دانشگاه اجرا می‌شوند، از سوی نهادهای حمایتی پذیرفته شود تا هزینه و ریسک اولیه برای صنایع کاهش یابد و امکان تعریف پروژه‌های مشترک بیشتری فراهم شود.
اکبرزاده در بخش دیگری از سخنان خود، کسب تجربه عملی از سال‌های نخست دانشگاه، تقویت مهارت در کنار دانش، یادگیری کار تیمی و نترسیدن از شکست را به دانشجویان توصیه کرد.
او ادامه داد: دانشجویان نباید تمام مسیر حرفه‌ای خود را به معدل محدود کنند و باید از دوران دانشگاه برای ساختن یک رزومه واقعی و کسب تجربه عملی استفاده کنند.
وی همچنین بر ضرورت تقویت اعتماد دانشجویان به توانایی‌های خود تأکید کرد و گفت: ظرفیت انجام کارهای بزرگ در میان دانشجویان و پژوهشگران ایرانی وجود دارد.
بازگشت به ایران؛ از دلتنگی خانواده تا «لذت اثرگذار بودن»
عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی مشهد که در ۱۶سالگی ایران را ترک کرده و پس از سال‌ها فعالیت حرفه‌ای در آمریکا به کشور بازگشته است، درباره انگیزه بازگشت خود گفت: خانواده و علاقه به رشد فرزندش در فضای فرهنگی ایران، از عوامل اصلی این تصمیم بوده است.
اکبرزاده افزود: پس از بازگشت، ارتباط با دانشجویان به یکی از مهم‌ترین بخش‌های زندگی حرفه‌ای‌ام تبدیل شد و کمک به رشد و شکوفایی استعدادهای آنان، برایم «لذت اثرگذار بودن» را به همراه داشته است.
او در بخش پایانی سخنان خود گفت: وقتی می‌بینم دانشجویی رشد می‌کند، تیمی شکل می‌گیرد یا ایده‌ای به محصول تبدیل می‌شود، احساس می‌کنم کار و زندگی‌ام معنا پیدا کرده است.
اکبرزاده خاطرنشان کرد: بازگشت من به ایران صرفاً بازگشت به یک سرزمین نبوده، بلکه بازگشت به فرصتی برای اثرگذاری، ساختن و کمک به نسل جوان و دانشجو بوده است.
