به گزارش پایگاه خبری اکونوآوری، یکی از چالشهای مهم توسعه آبزیپروری کشور، بهویژه در حوزه پرورش ماهی در قفس، تأمین پایدار بچهماهی و وابستگی به واردات در بخشی از این زنجیره است.
این در حالی است که طی سالهای گذشته دانش فنی تکثیر تعدادی از گونههای بومی و اقتصادی در مؤسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور توسعه یافته، اما بخشی از این دستاوردها هنوز مسیر تبدیلشدن از دانش فنی تحقیقاتی به تولید تجاری و ایجاد ارزش افزوده اقتصادی را بهطور کامل طی نکردهاند.
در همین راستا، تفاهمنامه همکاری مشترک میان امیرحسین صفرقلی، مدیر برنامه ملی ارتقای فناوری در زنجیره ارزش محصولات گلخانهای و شیلاتی معاونت علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان ریاست جمهوری و صدیق مرتضوی، رئیس مؤسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور منعقد شد تا با ورود سرمایهگذاران بخش خصوصی و حمایت معاونت علمی، زمینه تجاریسازی دانش فنی موجود و ورود آن به زنجیره تولید فراهم شود.
این همکاری در راستای اجرای بند «ب» ماده (۶۳) قانون برنامه هفتم پیشرفت و تکالیف پیشبینیشده در زمینه توسعه و تجاریسازی تکثیر ماهیان بومی شکل گرفته است و تلاش دارد با ایجاد پیوند میان دانش فنی، زیرساختهای تحقیقاتی، سرمایه بخش خصوصی و حمایتهای توسعه فناوری، حلقه تکثیر در زنجیره ارزش آبزیپروری کشور را تقویت کند.
براساس این تفاهمنامه، پس از تعیین گونههای دارای اولویت و ارزش اقتصادی، مؤسسه تحقیقات علوم شیلاتی کشور نسبت به شناسایی سرمایهگذاران بخش خصوصی و انعقاد قراردادهای مشارکت اقدام خواهد کرد و دانش فنی و ظرفیت زیرساختی پژوهشکدهها و مراکز تحقیقاتی خود را برای توسعه تولید در اختیار این مشارکت قرار میدهد.
بخش خصوصی نیز سرمایهگذاری مورد نیاز برای توسعه و تجاریسازی فناوری را بر عهده خواهد گرفت و معاونت علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان ریاست جمهوری پس از ارزیابی طرحهای پیشنهادی، حمایتهای لازم را در چارچوب ضوابط و مقررات خود انجام خواهد داد. یکی از مهمترین کارکردهای این همکاری میتواند در توسعه پرورش ماهی در قفس و کاهش وابستگی این صنعت در حلقه تأمین بچهماهی نمایان شود.
تجاریسازی دانش فنی موجود، امکان ورود تدریجی گونههای بومی و اقتصادی نظیر صبیتی، سوکلا، کفال و ماهی آزاد دریای خزر و سایر گونههای مستعد را به زنجیره تولید فراهم میکند و میتواند به متنوعسازی گونههای پرورشی و شکلگیری ظرفیت داخلی پایدار برای تولید بچهماهی منجر شود.
طرحهای تجاریسازی در قالب فازهای مشخص و متناسب با ظرفیت فنی و نیاز بازار تعریف خواهند شد تا پس از اثبات موفقیت در هر مرحله، ظرفیت تولید در مراحل بعدی توسعه یابد. در صورت موفقیت این الگو، بخشی از دستاوردهای تحقیقاتی انباشتهشده طی سالهای گذشته از مراکز پژوهشی به عرصه تولید منتقل شده و علاوه بر رفع یکی از گلوگاههای زنجیره ارزش آبزیپروری، زمینه شکلگیری کسبوکارهای جدید و ایجاد ارزش افزوده اقتصادی از دانش فنی داخلی را فراهم خواهد کرد.
